ایستگاه راه آهن فلیندرز ملبورن
ایستگاه راهآهن خیابان فلیندرز یک ایستگاه راهآهن اصلی است که در گوشه خیابانهای فلیندرز و سوانستون در ملبورن، ایالت ویکتوریا واقع شده است. شلوغترین ایستگاه راهآهن در ایالت ویکتوریا است که به کل شبکه راهآهن شهری 15 مسیر تراموا برای رفت و آمد به شهر و خدمات میدهد.
این ایستگاه که در سال 1854 توسط شرکت راهآهن ملبورن و خلیج هابسون افتتاح شد، قدیمیترین ایستگاه در استرالیا است که بر روی رودخانه یارا در منطقه تجاری مرکزی قرار دارد. این مجموعه اکنون شامل 13 سکو و سازه است که در بیش از دو بلوک شهر، از شرق خیابان سوانستون تا تقریباً در خیابان مارکت امتداد دارند.
ایستگاه خیابان فلیندرز با خدمات قطارهای مترو و خدمات منطقهای به گیپسلند ارائه میشود. این ایستگاه شلوغ ترین ایستگاه در شبکه شهری ملبورن است که به طور میانگین در سال مالی 2017/18 روزانه 77153 ورودی ثبت شده است.
این پایانه اولین راهآهن استرالیا بود و در دهه 1920 شلوغترین ایستگاه مسافربری جهان بود، به دلیل تمرکز خدمات در آنجا، که تنها پس از ساخت حلقه شهر پراکنده شدند. سکوی اصلی از لحاظ عملیاتی به سکوهای 1 و 14 تقسیم می شود دومین سکوی طولانی استرالیا و هجدهمین سکوی راه آهن طولانی در جهان است.
قطارها در ایستگاه خیابان فلیندرز به چندین سرویس تراموا متصل میشوند و محل دو تا از شلوغترین گذرگاههای عابر پیاده ملبورن، هر دو در سراسر خیابان فلیندرز، از جمله یکی از معدود پیادهروی ملبورن، در محل اتصال به خیابان الیزابت است.
ساختمان فعلی ایستگاه در سال 1909 تکمیل شد و نماد فرهنگی ملبورن است. ساختمان متمایز و التقاطی ادواردی، با گنبد برجسته، ورودی قوسی، برج و ساعتهایش، یکی از قابلتشخیصترین نشانههای شهر است و تا حدودی عجیبوغریب. از سال 1982 در فهرست میراث ویکتوریا ثبت شده است.
تاریخچه و بازسازی ها
در سال 1982 یک بازسازی به مبلغ 7 میلیون دلار استرالیا توسط وزیر حمل و نقل، استیون کراب، اعلام شد که به چهار فاز تقسیم شده و توسط معمار راه آهن کریس کودلیکی طراحی شده است. تا سال 1984 تکمیل شد، اولین پله برقی در ایستگاه ارائه شده در سکوهای 2 و 3 جایگزین رمپ ها شد و توالت های عمومی جدیدی ساخته شد که جایگزین توالت های روی سکوها شدند.
محوطه ایستگاه اصلی کاشی کاری شده بود و به سمت غرب بر روی مسیرها کشیده شد، با نورگیرهایی که در بالای رمپ ها اضافه شده بود و 16 مغازه جدید در محوطه باز شد. رستورانی در ضلع جنوبی رو به رودخانه ساخته شد، که در اکتبر 1985 افتتاح شد.
در سال 1993 متروی خیابان الیزابت توسعه یافت و در انتهای ساوت بانک افتتاح شد. کارهای حفاظتی نیز در ساختمان اصلی انجام شد، با رنگ آمیزی نمای خارجی، نورپردازی نمای بیرونی نصب شده و پنجره های شیشه ای رنگی بالای هر ورودی بازسازی شد.
تغییرات بیشتری در اواخر دهه 1990 با باز شدن دسترسی از میدان اصلی خیابان سوانستون به سکوی یک، روکش مجدد سکو با کاشی های لمسی و جایگزینی باقیمانده رمپ های دسترسی به سکوی اصلی با پله برقی و آسانسور.
مسیرهای شرق ایستگاه بین سالهای 1997 و 1998 بازسازی شدند تا راه را برای پروژه میدان فدراسیون باز کنند. دور نهایی تغییرات تا سال 2007 تکمیل شد. شامل نوسازی سقف ساختمان و فونداسیون محوطه، ارتقاء سکوی 10 با پله برقی و آسانسور جایگزین رمپ، انتقال تمام دفاتر رزرو بلیط به ورودی اصلی زیر گنبد اصلی بود.
نمایشگرهای LCD جدید اطلاعات مسافران نصب شده بر روی سکوها، متروها و کانکس. در مارس 2009 یک پله برقی جایگزین آسانسور به سکوی 12 و 13 شد، و سکوی 13 نیز در امتداد تراز سکوی قبلی 11 به سمت غرب تا نور روز گسترش یافت.
در سال 2008 غرفههای خردهفروشی در محوطه، بازسازی شدند و مساحت آنها افزایش یافت. بررسی پتانسیل فضاهای متروکه در ایستگاه، تحت نظارت یک کارگروه متشکل از نمایندگان کانکس،کمیته ملبورن، شورای شهر ملبورن، میراث ویکتوریا، در همان سال تکمیل شد، اما نتیجهگیریها برای عموم منتشر نشد.
در ژانویه 2010 یکی از اولین اعلامیه های وزیر جدید حمل و نقل عمومی این بود که دولت در حال بررسی نوسازی فضاهای متروکه برای “کاربردهای فرهنگی” است. داربست هایی که بیشتر نمای بیرونی ایستگاه را در سال 2017 پوشانده است. تا جولای 2017 ایستگاه تقریباً به طور کامل در رنگ های اصلی 1910 رنگ آمیزی شد.
رنگ متمایز خردلی زرد با سایه های خاموش تری از سنگ و قرمز جایگزین شد که بر اساس تجزیه و تحلیل پزشکی قانونی از لایه های رنگ اصلی روی سطح ساختمان مشخص شد.