آموزش کاتولیک در استرالیا

اولین کاتولیک های دائم استرالیا در سال 1788 با اولین ناوگان به سیدنی آمدند. یک دهم تمام محکومانی که با ناوگان اول به استرالیا آمدند کاتولیک بودند و حداقل نیمی از آنها در ایرلند به دنیا آمدند .  بخش کوچکی از تفنگداران دریایی بریتانیا نیز کاتولیک بودند.درست زمانی که بریتانیایی ها مستعمره جدید را برپا می کردند، کاپیتان فرانسوی ژان فرانسوا د گالاپ، کنت دو لاپروز با دو کشتی از خلیج بوتانی وارد شد. La Pérouse شش هفته در پورت جکسون بود، جایی که فرانسوی ها، علاوه بر موارد دیگر، مراسم عشای کاتولیک را برگزار می کردند.

برخی از محکومان ایرلندی به دلیل جرایم سیاسی یا شورش اجتماعی در ایرلند به استرالیا منتقل شده بودند، بنابراین مقامات در سه دهه اول اسکان به کلیسای اقلیت مشکوک بودند. محکومان کاتولیک مجبور به شرکت در مراسم کلیسای انگلستان می شدند و فرزندان و یتیمان آنها توسط مقامات به عنوان آنگلیکان بزرگ می شدند .اولین استعمارگران کشیش کاتولیک به عنوان محکوم در سال 1800 وارد استرالیا شدند  به دلیل “همدستی” در شورش ایرلندی در سال 1798 محکوم شدند . شورش محکومان قلعه هیل به رهبری ایرلند در سال 1804 مقامات بریتانیا را نگران کرد و اجازه برگزاری مراسم عشای ربانی از سوی کشیش ها لغو شد. کشیش ها تا سال 1820 به طور رسمی اجازه سفر به مستعمره را نداشتند.

در ابتدا، کلیسای انگلستان، کلیسای مسیحی مستقر در مستعمره بود ، و در سالهای اولیه حمل و نقل، همه محکومان موظف بودند در مراسم انگلیکان در روزهای یکشنبه شرکت کنند. این شامل کاتولیک های ایرلندی و همچنین یهودیان می شد . به طور مشابه، آموزش در سکونتگاه جدید تا سال 1840 تحت کنترل آنگلیکان بود.”مدارس خیریه” رایگان که توسط فرقه های دیگر اداره می شد به تدریج بعدها به وجود آمد. فقدان یک هیئت کاتولیک در استرالیا قبل از سال 1818 نشان دهنده ناتوانی های قانونی کاتولیک ها در بریتانیا و موقعیت دشوار ایرلند در داخل امپراتوری بریتانیا بود، اما تا سال 1833، حدود ده مدرسه کاتولیک در مستعمرات استرالیا وجود داشت. کلیسای انگلستان امتیازات قانونی خود را در مستعمره نیو ساوت ولز به دنبال قانون کلیسا در سال 1836 از دست داد .

این قانون که توسط دادستان کل کاتولیک، جان پلانکت پیش‌نویس شد ، برابری قانونی را برای انگلیکن‌ها، کاتولیک‌ها و پرسبیتری‌ها ایجاد کرد و بعداً به متدیست‌ها نیز تعمیم یافت. جان بد پلدینگ ، یک راهب بندیکتین ، اولین اسقف سیدنی (و سپس اسقف اعظم) از سال 1835 تا 1877 بود. پولدینگ درخواست کرد جامعه راهبه به مستعمره فرستاده شود و پنج خواهر خیریه ایرلندی در سال 1838 وارد شدند. در حالی که تنش ها بین بندیکتین انگلیسی به وجود آمد سلسله مراتب و نظم سنت ایگناتیان ایرلند از همان ابتدا، خواهران به مراقبت های شبانی در یک زندان زنان پرداختند و شروع به بازدید از بیمارستان ها و مدارس و ایجاد اشتغال برای زنان محکوم کردند. در سال 1847 دو خواهر به هوبارت منتقل شدند و مدرسه ای تأسیس کردند. خواهران به تأسیس بیمارستان در چهار ایالت شرقی ادامه دادند. به درخواست پولدینگ، برادران مسیحی در سال 1843 برای کمک به مدارس وارد سیدنی شدند، اما شکاف ایرلندی انگلیسی مشکل ساز شد و برادران به ایرلند بازگشتند.

در سال 1857، پولدینگ یک راسته راهبه استرالیایی به سنت بندیکتین خواهران سامری خوب  را برای کار در آموزش و کار اجتماعی تأسیس کرد. یسوعی ها که ابتدا در سون هیل ، در مستعمره تازه تأسیس استرالیای جنوبی در سال 1848 مستقر شدند ، اولین گروه مذهبی کشیشان بودند که وارد استرالیای جنوبی، ویکتوریا، کوئینزلند و قلمرو شمالی شدند و خانه هایی را تأسیس کردند  یسوعیان اتریش خود را در جنوب مستقر کردند. و شمال و ایرلندی در شرق. راش های طلای استرالیا شاهد افزایش سریع جمعیت و رونق مستعمرات بود. در حالی که کشیش‌های اتریشی برای تأسیس مأموریت‌ها و مدارسی سوار بر اسب سفر می‌کردند، کشیش‌های ایرلندی در سال 1860 به شرق رسیدند و تا سال 1880 مدارس اصلی کالج خاویر در ملبورن، کالج سنت آلویسیوس و کالج سنت ایگناتیوس ، ریورویو در شهر را تأسیس کردند. در سال 1872، ویکتوریا اولین مستعمره استرالیا بود که قانون آموزشی را تصویب کرد که آموزش عمومی سکولار و رایگان را ارائه می کرد. سایر مستعمرات در طول دو دهه بعد دنبال شدند.

با لغو بعدی کمک های دولتی برای مدارس کلیسا در حدود سال 1880، کلیسای کاتولیک، بر خلاف سایر کلیساهای استرالیا، انرژی و منابع زیادی را برای ایجاد یک سیستم آموزشی جایگزین جامع به کار برد. این سازمان عمدتاً توسط خواهران ، برادران و کشیشان مجامع مذهبی مانند برادران مسیحی (که در سال 1868 به استرالیا بازگشته بودند) کار می کرد. خواهران رحمت (که در سال 1846 وارد پرث شده بودند)؛ برادران ماریست که در سال 1872 از فرانسه آمده بودند. برادران پاتریسیان از ایرلند در سال 1883، و خواهران سنت جوزف ، که توسط مری مک کیلوپ و پدر جولیان تنیسون وودز در سال 1867 در استرالیا تأسیس شدند . اما با اسقف هایی که کنترل اسقف نشینی را به جای کنترل مرکزی از آدلاید توسط دستور ژوزفیت ترجیح می دادند، در تضاد قرار گرفت. مک کیلوپ جوزفیت ها را به عنوان یک نظم ملی در زمانی اداره می کرد که استرالیا بین مستعمرات مستقل تقسیم شده بود. او امروزه مورد احترام ترین کاتولیک های استرالیا است که توسط پاپ بندیکت شانزدهم در سال 2010 به عنوان مقدس شناخته شد . تا سال 1910، 5000 خواهر از تمام جماعت ها در مدارس تدریس می کردند. 

پس از دومین شورای واتیکان در دهه 1960، کلیسا تغییرات عظیمی را تجربه کرد، اما در عین حال شروع به کاهش در مشاغل زندگی مذهبی کرد که منجر به کمبود کشیش شد . از سوی دیگر، آموزش کاتولیک تحت رهبری غیر روحانی گسترش یافته است و حدود 20 درصد از دانش آموزان مدارس استرالیا در مدرسه کاتولیک تحصیل می کنند.  در سال 1962، گولبرن کانون مبارزه برای کمک های دولتی به مدارس غیردولتی بود. اعتصاب مدرسه Goulburn در پاسخ به درخواست برای نصب سه توالت اضافی در یک مدرسه ابتدایی کاتولیک محلی، سنت بریجید، فراخوانده شد. اسقف نشینی محلی کاتولیک تمام مدارس ابتدایی کاتولیک محلی را تعطیل کرد و کودکان را به مدارس دولتی فرستاد. مقامات کاتولیک اعلام کردند که پولی برای نصب توالت های اضافی ندارند. نزدیک به 1000 کودک برای ثبت نام در محل حاضر شدند و مدارس دولتی قادر به پذیرش آنها نبودند. این اعتصاب تنها یک هفته به طول انجامید اما بحث های ملی را ایجاد کرد. در سال 1963، نخست وزیر، رابرت منزیس ، کمک های دولتی به علم را بخشی از برنامه حزب خود قرار داد . از اواخر دهه 1960، بودجه سخاوتمندانه از طرف دولت های ایالتی و فدرال سیستم آموزشی کاتولیک را حفظ کرده است. 

برنامه مهاجرت چندفرهنگی استرالیا پس از جنگ جهانی دوم شاهد تنوع جمعیت کاتولیک استرالیا از ریشه های عمدتاً ایرلندی آن بوده است با ورود کاتولیک ها از کشورهایی مانند ایتالیا، لبنان، مالت، ویتنام و سودان و تغییر چهره جمعیت دانشجویی آموزش کاتولیک،اتهامات سوء استفاده جنسی توسط کارکنان مرتبط با آموزش کاتولیک در استرالیا مورد بررسی گسترده رسانه ها و جامعه قرار گرفته است. در سال 1996، کلیسای استرالیا سندی به نام Towards Healing را منتشر کرد که در آن به دنبال ایجاد یک سیستم دلسوز و عادلانه برای رسیدگی به شکایات سوء استفاده بود.  عذرخواهی پاپ از ژان پل دوم و بندیکت شانزدهم دنبال شد .خارج از کلیسا، Broken Rites ، یک سازمان غیرانتفاعی، در سال 1983 با هدف تحقیق در مورد پوشش سوء استفاده جنسی در کلیسای کاتولیک تشکیل شد. 

از سال 2018 ، از هر پنج دانش آموز استرالیایی، یک نفر در مدارس کاتولیک تحصیل می کند. مانند سایر طبقات مدارس غیردولتی در استرالیا، مدارس کاتولیک از دولت مشترک المنافع بودجه دریافت می کنند. مدارس کلیسا از مدارس نخبه و پرهزینه (که عموماً برنامه های بورسیه گسترده ای را برای دانش آموزان کم درآمد ارائه می دهند) تا مدارس محلی کم هزینه را شامل می شود. مدارس قابل توجه عبارتند از کالج های یسوعی Loyola College Watsonia، St Aloysius، Loyola Senior High School، Mount Druitt and Saint Ignatius’ College، Riverview در سیدنی، Saint Ignatius کالج، Adelaide و Xavier College در ملبورن. کالج سنت جوزف برادران ماریست ، هانترز هیل ، و کالج سنت گرگوری برادران ماریست ، کمبل تاون . مدرسه رزبای کینکوپال انجمن قلب مقدس ، مؤسسه لورتو نورمنهورست و لورتو کریبیلی اثر مریم مقدس ، کالج مرسی مونته سنت آنجلو خواهران مرسی ، کالج سنت ادموند برادران مسیحی ، کانبرا ، کالج ویورلی سیدنی، کالج سنت کوین، ملبورن ، کالج سنت مری مک کیلوپ، کالج کانبرا و آکویناس، پرث ؛ فهرست و محدوده مدارس ابتدایی و متوسطه کاتولیک در استرالیا طولانی و متنوع است و در سراسر استرالیا، منطقه ای و دورافتاده گسترده است